Story
Alireza Tavakoli, a 19-year-old restaurant worker originally from Isfahan, was killed on January 8, 2026, in Lahijan. He had moved to Lahijan with his mother a few years prior. He was shot in the head by security forces near Shohada Square while on his way to join protests, having left a message for his colleagues. On his 40th day, his mother commemorated him, describing him as her "blue butterfly" and wishing he could have been a groom.
علیرضا توکلی، کارگر ۱۹ ساله رستورانی اهل اصفهان که چند سالی بود با مادرش به لاهیجان مهاجرت کرده بود، در ۱۸ دی ۱۴۰۴ در لاهیجان کشته شد. او در راه پیوستن به اعتراضات و در نزدیکی میدان شهدا با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی به سر جان باخت. وی پیش از رفتن به اعتراضات، پیامی برای همکارانش نوشته بود. مادرش در چهلمین روز نبودنش از او به عنوان "پروانه آبی" خود یاد کرده و آرزو کرده بود که او را در لباس دامادی میدید.
AI summary Show Hide
This AI summary is generated from archive media captions, descriptions, and related source text associated with this memorial.
Alireza Tavakoli, a 19-year-old restaurant worker originally from Isfahan, was killed on January 8, 2026, in Lahijan. He died after being shot in the head by security forces near Shohada Square while on his way to join protests. Alireza had moved to Lahijan with his mother a few years prior. On the evening of his death, he worked quickly to finish his shift, leaving a message for his colleagues stating, "Ali, I'm going to Shohada Square," indicating his intent to join the demonstrations. On his 40th-day memorial, Alireza was remembered by his mother, who affectionately called him her "blue butterfly" and expressed her wish that she could have seen him as a groom. A portrait shows him wearing a sweatshirt with "IMPOSSIBLE IS NOTHING" printed on it.
علیرضا توکلی، کارگر ۱۹ ساله رستوران، که اصالتاً اهل اصفهان بود، در تاریخ ۱۸ دی ۱۴۰۴ در لاهیجان کشته شد. او بر اثر شلیک مستقیم نیروهای امنیتی به سرش در نزدیکی میدان شهدا، در مسیر پیوستن به اعتراضات، جان باخت. علیرضا چند سالی پیش با مادرش به لاهیجان مهاجرت کرده بود. غروب روز کشته شدنش، او با عجله کار کرده بود تا زودتر به اعتراضات برسد و پیامی برای همکارانش نوشته بود: «علیام، میرم میدان شهدا.» در چهلمین روز نبودنش، مادر علیرضا او را به یاد آورد و از او به عنوان «پروانه آبی» خود یاد کرد و آرزو کرد که او را در لباس دامادی میدید. تصویری از او با لباسی که روی آن عبارت «غیرممکن هیچ است» نوشته شده بود، منتشر شده است.
